هزار بار ازت متنفرم دختر ارباب!

روزهایی که من مجبورم ماشیناتونو بشورم و تو با این که در این مکان کاری نداری اما میای

اونجا بیشتر ازت متنفر می شم!

وقتی دخترای فامیلیتون میان تو باغ و اون همه جارو ول می کنین و مخصوصا میان دم اتاق که منو

به دخترای دیگه نشون بدی بیشتر ازت متنفر می شم٬!

هر وقت من و بابام و با هم می بینی و زود دروغکی به بابام می گی که مادرت گفته ماشینارو

بیشوره بیشتر ازت متنفر می شم!

وقتی خیلی کارهای زشت دیگه می کنی که منو تحقیر کنی بازم بیشتر ازت متنفر می شم!

خیلی دلم می خاد بدونم چرا هر دفعه که به من نزدیک می شی کاری می کنی که بیشتر ازت

متنفر بشم؟! چه لذتی می بری ؟! تنفر چه لذتی داره؟!

نمی دونم یه پسر فقیر چی میتونه به یه دختره ارباب بگه!

من یه پسر فقیر ! همیشه یه پسر فقیر بودم ! اما هیچوقت نخواستم که یه پسر فقیر باشم!

تو خودتی! اگرم دختر ارباب باشی بازم عالیه٬! چه خودت باشی چه دختر ارباب ! هر دو عالی ان

اما من خودم نیستم! پسری پدری فقیرم! ولی تو باید بیدونی که من خودمم!

مگه تو می دونیستی متولد می شی و می شی دختر ارباب؟!

این شانس تو بوده! منم یه روز متولد شدم و شدم پسر یه مرد فقیر ! اینم شانس من بوده!

این قالب هیچ کدوم قالب ما نیست! اگر دختر اربابی رو از تو بگیرن و فقیر بودن و از من آون

موقع معلوم می شه که هر کدوم چی هستیم ! اون موقع تو خودتی منم خودم !

اون موقع هست که روم می شه بهت بگم دوستت دارم.........

چه كسي ميداند؟! پر زيباي قناري كه به پرواز نرفت!

نغمه ءغمزده اي

كه از نفس درد به آواز نرفت!

چه گناهي بود است،چه گناهي هست و چه گناه خواهد بود!

اين كلاغي آزاد

آن پرستو آزاد

قرقي و كركس و شاهين و عقاب

هدهد و لك لك و درنا و كبوتر آزاد

پس چرا مرغك عشق در قفسي زنجير است؟!

سهم او از نفس تازه و پرواز چقدر كمتر از اين مرغان است؟!

چه كسي ميداند؟

از نرسیدن ها ملول و از دیرها خسته و از انتظار بیزارم...

و تو انگار از آسمان هم بلندتر و بالاتری.

نگرانم و هر شب ٬نرسیدنت را گریه می کنم.

دلواپس می شوم وقتی که فکر می کنم نکند مرا جا بگذاری و من ثانیه

نرسیدنت را بشمارم.

کاش کمی نزدیکتر می شدی و فاصله را که خسته ام کرده٬کم می کردی.

مگذار فاصله ها بیش از این تو را گم کند و آمدنت را پیدا نکنم.

خسته ام ...

دوست دارم باران ببارد و بشوید دلتنگی مرا...

صبح آفتاب نزده ، قاصدک را بیدار میکنم میخواهد برایت مژده بیاورد...

نگران نباش تا غروب مژدگانی اش را زمین میدهد...

فقط لعنتی این تیغ را نمیدانم کجا گذاشته ام...

نه...اصلا شاید قرص بهتر باشد شاید هم چاقو

نمیدانم این یکی را تو انتخاب کن ؟!

هر کدام که دیرتر خس خس سینه ام را خفه میکند !

تصمیمم را گرفته ام...دستهای باد را از پشت میبندم

چشمان خورشید را هم میگیرم...فقط تو میمانی...

تو هم...نه نمی خواهد.... تو چشمانت را باز نگه دار...

خوب نگاه کن...فقط اشکهایم را نبین...چون دیگر دستانی نیست

که از گونه پاکش کند...دیگر تو نخواهی بود...

خداحافظ تمام نا تمام ها...

خنجر را در سینه ام فرو میکنم...

اما...

اما نمیخواهم تو کشته شوی...!!!!

                                                            خط آخر :

میخواهم تو را بکشم اما...

چاقو را در سینه ی خود فرو میکنم...

                                             تو کشته خواهی شد یا من ؟!...

باران چشمم ديگر نمي گذارد بگويم دوستش دارم!!!

كاش اين بار هم كسي اشكهايم را نبيند...

نبودنت بهترين بهانه است براي اشک ريختن ...

ولي کاش بودي تا اشکهايم از شوق ديدارت سرازير مي شد ...
کاش بودي و دستهاي مهربانت مرهم همه دلتنگيها و نبودن هايت مي شد ...
کاش بودي تا سر به روي شانه هاي مهربانت مي گذاشتم
و دردهايم را به گوش تو مي رساندم... بدون تو عاشقي برايم عذاب است
مي دانم که نمي داني بعد از تو ديگر قلبي براي عاشق شدن ندارم...
کاش مي دانستي که چقدر دوستت دارم و بيش از عشق بر تو عاشقم...
مي داني که اگر از کنارم بروي لحظه هاي زندگي برايم پر از درد و عذاب مي شود
مي دانم که نمي داني بدون تو ديگربهانه اي نيست براي ادامه ي زندگي جزانتظار آمدنت ...
انتــــــــــــــــــــــ ـــــــظار ...
شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه . اما معنيش رو شايد سالها طول بکشه تا بفهمي !
تو اين کلمه کوچيک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل شير مي خواد!
تنهايي ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا اميدي ، شکنجه رو حي ،دلتنگي ، صبوري ، اشک بي صدا ؛
هق هق شبونه ؛ افسردگي ، پشيموني، بي خبري و دلواپسي و .... !
براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت به زبون مياد
و خيلي راحت روي کاغذ نوشته ميشه بايد زجر و سختي هايي رو تحمل کرد
تا معاني شون رو فهميد و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چيزي که زمان را به ياد من مياورد... و قبل از همه ي اينها متنفرم
از انتظار ... از انتــــــــــــــــــــــ ـــــــــظار متــــــنـــــفــــــرم

_{دلم می خواست : دنيـا رنگ ديگر بود
خــدا ، با بنده هايش مهـربان تر بود
ازين بيچــاره مردم ياد می فـرمود !
دلم می خواست زنجيـری گران ،
از بارگاه خويش می آويخت
كه مظلومان ، خـدا را پاي آن زنجيـر
ز درد خويشتن آگاه می كردند .
چه شيرين است : وقتی بی گناهی داد خود را
از خــداي خويش مي گيرد .
چه شيرين است ، اما من ،
دلم می خواست : اهل زور و زر ، ناگاه !
ز هر سـو راه مردم را نمی بستنـد و
زنجيـر خــدا را بر نمی چيـدند !
دلم می خواست : دنيـا خانه مهـر و محبت بود
دلم می خواست : مردم ، در همه احوال با هم آشتی بودند .
طمع در مال يكديگر نمی كردند .
كمـر بر قتل يكديگر نمی بستـند
مــراد خويش را در نامرادی های يكديگر نمی جستنـد ،
ازين خون ريختن ها ، فتنه ها ، پرهيز می كردند،
چو كفتاران خون آشام ، كمتر چنگ و دندان تيـز می كردند !
چه شيرين است وقتی سينـه ها از مهـر آكنده است
چه شيـرين است وقتی ، آفتاب دوستی ،
در آسمـان دهـر تابنـده است .
چه شيرين است وقتی ، زندگی خالی ز نيـرنگ است}

من دخترک عاشقی را می شناسم

که در آغوشم آرام می گیرد

در میانه ام زندگی میکند

در دستانم گل می گذارد

و بر تمامیت من بوسه می زند...

چشم هایش که بی تردید و شفاف

نگاهم کرده است ساعت ها

بر جای جای روحم

آواز سر داده اند

ومن

سرشارم از او

خالی شده ام ز خود

ز پوچی

ز تنهایی

سروده است مرا

چه نرم

و چه نازک

و من

پسرکی میشوم

در دستان نوازشگر او

می سراید مرا

می نوازد مرا

می نشاند مرا

در عمیق ترین زوایای ذهنم

آنجا که دیگر

من هستم و او...............

از پشت شیشه دیدم دستش تو دست تو بود

دیگه بهم دروغ نگو نگو کسی پیشت نبود

نگو که باور ندارم حرفای عاشقونتو

جم کن ببر از دل من او عشق بچه گونتو

برات یه بازیچه بودم تو لحظه های بی کسی

گفتی فقط منو داری دل نمیدی به هیچ کسی

اما فراموشت شده حرفایی که بهم زدی

گفتی به من عشق منی دیدی بهم نارو زدی

برای رفتن از پیشم چقد هراسونه دلت

مگه میخوای کجا بری اینجوری گریونه چشت

اگه نمیدونی بدون دلم شکسته از دلت

نفرین قلب عاشقم همیشه هست پشت سرت..........

بعضي وقتها حس مي كنم خالي از نوشتنم. يه چيزي مياد رو زبونم اما نوشتنش قدرتي مي خواد كه ندارم.
بعضي وقتها با ديدن يه صحنه آشنا ياد چيزهايي مي افتم كه مدتها  بود فراموششون كرده بودم. شايد اين مجازاتيه كه خدابراي آدم در نظر مي گيره كه هيچ وقت به طور كامل از فكر كسي كه حتي يه نفس باهاش بودي در نياي.
به عشق كسي محتاج نبودم و نيستم اما از تنهايي خسته ام. چي كار بايد كرد؟
 از عشقهاي زود گذرامروزي گريزان و به عشقي محكم ، پايبندم. اما كو عشقي كه بتوان به آ ن خود را پايبند كرد.
ذهنم پر شده از بديها و بدبينيها و ناجي ام را نمي يابم.

واين هم چند خطي به حضرت دوست که هر چه دارم از لطف اوست.کسيکه تپش قلبم از آن اوست:
دلم سوي اوست و ديوانه نگاه دوست. گل خوشبوست چون ذرهاي از عطر تن اوست. بي تو بودنم از چه روست وقتي شب و روزم از فراقت چون چراغي بي سوست. از تو نوشتن نيكوست گرچه هر چه ميكشم از نامهرباني دستان اوست.
دلم تشنه آب حيات سبوي اوست كه در هر نغمه ام نوايي از اوست. پريشاني ام هم از پيچش زلف اوست كه در هر خمش گله اي از دنياي بي اوست.
غافل از اين وادي بودم. آمد و دستم را گرفت و به اين سرزمين كشاندم. اوا يل پا به پايم مي آمد و كمكم مي كرد. كم كم قدمهايش را محتاط تر بر داشت. زمان مرا جلو مي برد و او از همراهي كردنم سر باز ميزد اما دورادور هوايم را داشت. هم پايم قدم بر نمي داشت اما با نگاهي به پشت سر مي يافتمش. دلم خوش بود كه نگاهش هنوز به دنبالم است و همين اميدي بود براي جلوتر رفتن. كمكهايش غيبي شده بود اما دل را به همين خوش كردم...........
دير گاهيست رد پايش را هيچ كجا نمي يابم. ديري نپاييد كه دلخوشي ام به دست فراموشي سپرده شد. درست از همان لحظه كه به اميد ديدنش برگشتم و ديگر آن گونه نيافتمش.و ديگرشوري هم به يافتنش ندارم.........

من مي‌ترسيدم خودمو بکشم! از سرد شدن ... از تنهايي مردن ... از خون ديدن ... وقتي بغلم کردي ديگه نترسيدم ... مردن خوب بود، آرومِ آروم ... گريه نکن ديگه! ... من که ديگه نيستم چشماتو بوس کنم بگم دلم مي‌گيره‌ها ! بعدش تو همون جوري وسط گريه‌هات بخندي ... گريه نکن ديگه خب؟ دلم مي‌شکنه... دلِ روح نازکه ... نشکنش خب...؟