همه مون جمله ي (خدا هميشه پيش ماست) رو شنيديم

همه مون شنيديم كه خدا بنده هاشو دوست داره

همه مون شنيديم كه خدا رحيمه،رحمانه و....

بيشتر اين چيزا هم واسه خيلي از ما ها اثبات شده ولي بعضي وقتا اين سوال واسم پيش مياد كه اگه خدا اين همه مهربونه،پس چرا بعضي از بنده هاش با بدبختي دارن زندگي ميكنن؟؟يعني خدا اونا رو دوست نداره؟؟يعني اونا بنده هاي خدا نيستن؟حتما بعضي هاتون ميخواين بگين كه اونا بنده هاي خوبي نيستن،چند نفر رو ميخواين مثال بزنم كه حتي نماز هاي يوميه شون رو بلد نيستن ولي پولشون از پارو بالا ميره (جان من شعارهاي هميشگي رو شما ديگه نگين كه نميدونم به ظاهر نگا نكن و از اين حرفا)

من كه تو حكمتش موندم،يعني خدا پيش ما هم هست؟

يعني ما رو هم دوست داره؟

يعني.............

نميدونم شايد تقدير بعضي ها هم اين جورياست

شايد تقدير ما هم اينه كه هميشه در حال امتحان دادن باشيم،ولي به خودت قسم از بس امتحان پس دادم مغزم ديگه هنگ كرده،ديگه نميكشه .

خيلي ها بهت ميگن خدا

خيلي ها ميگن بالاسري

خيلي ها ميگن الله

و خيلي چيزاي ديگه

ولي من بهت ميگم دوست قديمي

درسته كه من دوست بدي شدم ولي تو كه هميشه خوب ميموني،اگه وقت كردي پيش منم بيا،خيلي وقته گمت كردم،كجايي؟

پ.ن:فك نكنيد دارم كفر ميگما،اينا همه درد و دل من با دوستم بود

پ.ن:مرسي به خاطر دل داري هاي دفعه قبلتون

پ.ن:اگه خيلي چرت وپرت گفتم بهم حق بديد چون از ديروز عصر كه تو خونه حرفم شده تا الان هيچي نخوردم،دارم ميميرم از گشنگي

دلم ميخواد داد بزنم و همه درد هامو بگم ولي نميشه٬

دلم ميخواد گريه كنم

دلم ميخواد گريه كنم و خودمو خالي كنم ولي نميشه٬

دلم ميخواد بخندم٬

ولي نه اصلا دلم نميخوادبخندم

يعني دلم نميتونه كه بخواد

يعني ديگه نميتونم الكي بخندم٬ انگار قانونش اينه كه هميشه بايد خنده رو اين لباي بي رنگم باشه٬هميشه بايد بخندي و بقيه رو بخندوني نميدونم شايد تقصير خودمه انقد خنده تقلبي رو اين لبام بوده كه همه ازم انتظار دارن هميشه بخندم.

ديگه نميدونن كه بابا منم دلم مي گيره٬منم بعضي وقتا ناراحت ميشم٬منم ميتونم مشكل داشته باشم٬ منم...........

ولي تا ميام بگم كه چرا حالم بده يهو لال ميشم مشكليه كه هميشه داشتم هيچ وقت نتونستم حرفم رو كامل بزنم هيچ وقت نتونستم اون چيزي كه تو دلمه رو به كسي بگم هيچ وقت نتونستم.

 هميشه تو حرف زدن كم آوردم هميشه حرف بقيه رو كامل گوش كردم ولي خودم نتونستم حرفم رو تا آخر بزنم٬هيچكس هم پيدا نشد كه منو بفهمه.

بازم دم شما رفقاي وبلاگي گرم كه حداقل به حرفام گوش ميكنيد بعضي وقتا دلم ميخواد دنياي واقعي مون هم مث اين دنياي مجازي باشه تو اين دنياي مجازي با اينكه هيچكس رو نميشناسي ولي ميشه به همه خيلي راحت اعتماد كرد ميشه به همه گفت دوست ميشه با همه درد و دل كرد ولي تو دنياي واقعي........

باز جاي شكرش باقيه اين دنياي مجازي و شماها رو پيدا كردم.

پ.ن:من تو همين صفحه مجازي با صداي بلند گريه ميكنم و داد ميزنم و ميگم:من نميخوام باشم

پ.ن:خدايا چرا بعضي از آدمات اينجورين!؟