پسرک اینترنتی*رویـــای خیـــس

...قرار های قدمی قلب ها.

mydiva — Sat, 21 Nov 2009 08:22:18 GMT

                                            حالا روياي گريه نشين!

                                           بغض نکن

                                              بخند

                     مي خواهم برايت از قرار قديمي قلبها بگويم

                                که هميشه يکي مي ماند و

                                      چشم انتظار ديگري

                                    فصل ها را مي شمرد،

                                 هميشه يکي مي نشست و

                           ترانه هايش را بي ديگري تعبير مي کرد

                                         آنقدر مي نوشت

                                      تا نيمه ي گمشده اش

                                 از ابتداي يکي از همين ترانه ها

                                                طلوع کند

                                        خودت بهتر مي داني

                                    که هميشه تو مي رفتي و

                                            من مي ماندم

                                       مي ماندم و به انتظار تو

                                       لحظه هاي خوب گريه را

                                      بينهايت بار مرور مي کردم

                                              حالا بخند...

شب....

mydiva — Mon, 10 Aug 2009 09:43:22 GMT

یه شیشه هوفنبرگ انار یه مگ ابسولوت توت فرنگی چند تا نخ سیگار نعنایی تنها زیر بارون ۴ صبح آسمون شلاقش و میکوبه به صورتت اشک میریزه پا میکوبه غوغا میکنه تو میشینی رو تراس تکیه میدی به دیوار به قطره ها خیره میشی که با تغییر جهت باد خیست میکنه از طراوتش غرقی تو جنگل تاریک روبرو و به اون خفته فکر میکنی پشت دیوار به آرامش شب به پنجره های تاریک همسایه ها

باز به بارون سیگار آخر رو خاموش میکنی تلوتلو میخوری گرمی لمسی چشمهات رو به زور باز نگه میداری خودت رو تو گرمای آغوشش غرق میکنی و رهازیر گوشش زمزه میکنی میترسم چشمهاش و باز میکنه پیشونیتو میبوسه در آغوش میکشدت

زیر بارون مست و تنها و خیس بودی حالا مست وباتو و...خوابت میبره....

یاد قلبت باشد...

mydiva — Wed, 15 Jul 2009 09:47:18 GMT

یاد قلبت باشد , یک نفر هست که اینجابین آدمهایی , که همه سرد و

غریبند باتوتک و تنها به تو می اندیشدو کمی

دلش از دوری تو دلگیر است

یاد قلبت باشد,یک نفر هست که چشمشبه رهت دوخته بر در مانده

و شب و روز دعایش این است

زیر این سقف بلند, هر کجایی هستی , به سلامت باشی

و دلت همواره ,محو شادی و تبسم باشد

یاد قلبت باشدیک نفر هست که دنیایش را

همه ی هستی و رویایش را, به شکوفایی احساس تو پیوند زده

و دلش می خواهد, لحظه ها را با تو , به خدا بسپارد

یک نفر هست که با توتک و تنها , با توپر اندیشه و شعر است و شعور

پر احساس و خیال است و سرور

این بار , یاد قلبت باشد یک نفر هست که با تو

به خداوند جهان نزدیک است

و به یادت هر صبح , گونه سبز اقاقی ها را

از ته قلب و دلش می بوسدو دعا می کند این بار که تو

با دلی سبز و پر از آرامش , راهی خانه خورشید شوی

و پر از عاطفه و عشق و امیدبه شب معجزه و آبی فردا برسی!

ارزش عشق.........

mydiva — Sat, 23 May 2009 17:03:33 GMT

روزی روزگاری در جزیره ای دور افتاده تمام احساسها کنار هم به خوبی و خوشی زندگی می کردند. خوشبختی، پولداری، عشق، دانایی، صبر، غم، ترس و ... هر کدام به روش خود می زیستند.

تا اینکه یک روز...
دانایی به همه گفت: "هر چه زودتر این جزیره را ترک کنید، زیرا به زودی آب این جزیره را خواهد گرفت و اگر بمانید غرق می شوید."
تمام احساسها با دستپاچگی قایقهای خود را از انبار خانه هایشان بیرون آوردند و تعمیرش کردند و پس از عایق کاری و اصلاح پاروها منتظر روز حادثه شدند.
همه چیز از یک طوفان بزرگ شروع شد و هوا بقدری خراب شد که همه بسرعت سوار قایقها شدند و پاروزنان جزیره را ترک کردند. در این میان عشق هم سوار بر قایقش بود، اما به هنگام دور شدن از جزیره متوجه حیوانات جزیره شد که همگی به کنار ساحل آمده بودند و «وحشت» را نگه داشته بودند و نمی گذاشتند که او سوار بر قایقش شود. «عشق» به سرعت برگشت و قایقش را به همه حیوانها و «وحشت» زندانی شده سپرد. آنها همگی سوار شدند و دیگر جایی برای عشق نماند. قایق رفت و عشق تنها در جزیره ماند.
جزیره لحظه به لحظه بیشتر زیر آب می رفت و «عشق» تا زیر گردن در آب فرو رفته بود. او نمی ترسید زیرا «ترس» جزیره را ترک کرده بود اما نیاز به کمک داشت. فریاد زد و از همه احساسها کمک خواست. اول کسی جوابش را نداد. در همان نزدیکی قایق دوستش «ثروتمندی» را دید و گفت: "«ثروتمندی» عزیز به من کمک کن."
«ثروتمندی» گفت: "متاسفم، قایقم پر از پول و شمش طلاست و جایی برای تو نیست."
«عشق» رو به سوی «غرور» کرد و گفت: "مرا نجات می دهی؟"
«غرور» پاسخ داد: "هرگز، تو خیسی و مرا خیس می کنی."
«عشق» رو به سوی غم کرد و گفت: "ای دوست عزیز مرا نجات بده."
اما «غم» گفت: "متاسفم دوست خوبم، من به قدری غمگینم که یارای کمک به تو را ندارم بلکه خودم احتیاج به کمک دارم."
در این بین «خوشگذرانی» و «بیکاری» از کنار عشق گذشتند ولی عشق هرگز از آنها کمک نخواست!
از دور «شهوت» را دید و به او گفت: "آیا به من کمک می کنی؟"
«شهوت پاسخ داد: "البته که نه! ..... سالها منتظر این لحظه بودم که تو بمیری!...یادت هست همیشه مرا تحقیر می کردی؟ همه می گفتند تو از من برتری! از مرگت خوشحال خواهم شد!"
«عشق که نمی توانست «نا امید» باشد رو به سوی خداوند کرد و گفت: "خدایا مرا نجات بده."
ناگهان صدایی از دور به گوشش رسید که فریاد می زد: "نگران نباش، تو را نجات خواهم داد."
عشق بقدری آب خورده بود که نتوانست خود را روی آب نگه دارد و بیهوش شد.
پس از به هوش آمدن، با تعجب خود را در قایق «دانایی» یافت. آفتاب در آسمان پدیدار می شد و دریا آرامتر شده بود. جزیره داشت آرام آرام از زیر هجوم آب بیرون می آمد و تمام احساسها امتحانشان را پس داده بودند.
«عشق برخاست. به «دانایی» سلام کرد و از او تشکر نمود.
«دانایی» پاسخ سلامش را داد و گفت: "من «شجاعتش» را نداشتم که به نجات تو بیایم.«شجاعت» هم که قایقش دور از من بود، نمی توانست برای نجات تو راهی پیدا کند.تعجب می کنم تو بدون من و «شجاعت» چطور به نجات «وحشت» و حیوانات رفتی؟ همیشه می دانستم در تو نیرویی هست که در هیچکدام از ما نیست. تو لایق فرماندهی همه احساسها هستی.
«عشق» تشکر کرد و گفت: "باید بقیه را هم پیدا کنیم و به سمت جزیره برویم ولی قبل از رفتن می خواهم بدانم که چه کسی مرا نجات داد؟"
«دانایی» گفت: "او زمان بود."
«عشق» با تعجب گفت: "«زمان»؟"
«دانایی» لبخندی زد و پاسخ داد: "بله، «زمان»، چون این فقط «زمان» است که می تواند بزرگی و ارزش «عشق» را درک کند."

كجايي دوست من!؟

mydiva — Fri, 15 May 2009 13:49:02 GMT

سلام خوبين؟؟

همه مون جمله ي (خدا هميشه پيش ماست) رو شنيديم

همه مون شنيديم كه خدا بنده هاشو دوست داره

همه مون شنيديم كه خدا رحيمه،رحمانه و....

بيشتر اين چيزا هم واسه خيلي از ما ها اثبات شده ولي بعضي وقتا اين سوال واسم پيش مياد كه اگه خدا اين همه مهربونه،پس چرا بعضي از بنده هاش با بدبختي دارن زندگي ميكنن؟؟يعني خدا اونا رو دوست نداره؟؟يعني اونا بنده هاي خدا نيستن؟حتما بعضي هاتون ميخواين بگين كه اونا بنده هاي خوبي نيستن،چند نفر رو ميخواين مثال بزنم كه حتي نماز هاي يوميه شون رو بلد نيستن ولي پولشون از پارو بالا ميره (جان من شعارهاي هميشگي رو شما ديگه نگين كه نميدونم به ظاهر نگا نكن و از اين حرفا)

من كه تو حكمتش موندم،يعني خدا پيش ما هم هست؟

يعني ما رو هم دوست داره؟

يعني.............

نميدونم شايد تقدير بعضي ها هم اين جورياست

شايد تقدير ما هم اينه كه هميشه در حال امتحان دادن باشيم،ولي به خودت قسم از بس امتحان پس دادم مغزم ديگه هنگ كرده،ديگه نميكشه .

خيلي ها بهت ميگن خدا

خيلي ها ميگن بالاسري

خيلي ها ميگن الله

و خيلي چيزاي ديگه

ولي من بهت ميگم دوست قديمي

درسته كه من دوست بدي شدم ولي تو كه هميشه خوب ميموني،اگه وقت كردي پيش منم بيا،خيلي وقته گمت كردم،كجايي؟

پ.ن:فك نكنيد دارم كفر ميگما،اينا همه درد و دل من با دوستم بود

پ.ن:مرسي به خاطر دل داري هاي دفعه قبلتون

پ.ن:اگه خيلي چرت وپرت گفتم بهم حق بديد چون از ديروز عصر كه تو خونه حرفم شده تا الان هيچي نخوردم،دارم ميميرم از گشنگي

دلم ميخواد داد بزنم...

mydiva — Fri, 08 May 2009 17:56:18 GMT

دلم ميخواد داد بزنم٬

دلم ميخواد داد بزنم و همه درد هامو بگم ولي نميشه٬

دلم ميخواد گريه كنم

دلم ميخواد گريه كنم و خودمو خالي كنم ولي نميشه٬

دلم ميخواد بخندم٬

ولي نه اصلا دلم نميخوادبخندم

يعني دلم نميتونه كه بخواد

يعني ديگه نميتونم الكي بخندم٬ انگار قانونش اينه كه هميشه بايد خنده رو اين لباي بي رنگم باشه٬هميشه بايد بخندي و بقيه رو بخندوني نميدونم شايد تقصير خودمه انقد خنده تقلبي رو اين لبام بوده كه همه ازم انتظار دارن هميشه بخندم.

ديگه نميدونن كه بابا منم دلم مي گيره٬منم بعضي وقتا ناراحت ميشم٬منم ميتونم مشكل داشته باشم٬ منم...........

ولي تا ميام بگم كه چرا حالم بده يهو لال ميشم مشكليه كه هميشه داشتم هيچ وقت نتونستم حرفم رو كامل بزنم هيچ وقت نتونستم اون چيزي كه تو دلمه رو به كسي بگم هيچ وقت نتونستم.

هميشه تو حرف زدن كم آوردم هميشه حرف بقيه رو كامل گوش كردم ولي خودم نتونستم حرفم رو تا آخر بزنم٬هيچكس هم پيدا نشد كه منو بفهمه.

بازم دم شما رفقاي وبلاگي گرم كه حداقل به حرفام گوش ميكنيد بعضي وقتا دلم ميخواد دنياي واقعي مون هم مث اين دنياي مجازي باشه تو اين دنياي مجازي با اينكه هيچكس رو نميشناسي ولي ميشه به همه خيلي راحت اعتماد كرد ميشه به همه گفت دوست ميشه با همه درد و دل كرد ولي تو دنياي واقعي........

باز جاي شكرش باقيه اين دنياي مجازي و شماها رو پيدا كردم.

پ.ن:من تو همين صفحه مجازي با صداي بلند گريه ميكنم و داد ميزنم و ميگم:من نميخوام باشم

پ.ن:خدايا چرا بعضي از آدمات اينجورين!؟

داستان عشق پسری فقیر به دختر اربابیش

mydiva — Sun, 26 Apr 2009 22:05:24 GMT

هزار بار ازت متنفرم دختر ارباب!

روزهایی که من مجبورم ماشیناتونو بشورم و تو با این که در این مکان کاری نداری اما میای

اونجا بیشتر ازت متنفر می شم!

وقتی دخترای فامیلیتون میان تو باغ و اون همه جارو ول می کنین و مخصوصا میان دم اتاق که منو

به دخترای دیگه نشون بدی بیشتر ازت متنفر می شم٬!

هر وقت من و بابام و با هم می بینی و زود دروغکی به بابام می گی که مادرت گفته ماشینارو

بیشوره بیشتر ازت متنفر می شم!

وقتی خیلی کارهای زشت دیگه می کنی که منو تحقیر کنی بازم بیشتر ازت متنفر می شم!

خیلی دلم می خاد بدونم چرا هر دفعه که به من نزدیک می شی کاری می کنی که بیشتر ازت

متنفر بشم؟! چه لذتی می بری ؟! تنفر چه لذتی داره؟!

نمی دونم یه پسر فقیر چی میتونه به یه دختره ارباب بگه!

من یه پسر فقیر ! همیشه یه پسر فقیر بودم ! اما هیچوقت نخواستم که یه پسر فقیر باشم!

تو خودتی! اگرم دختر ارباب باشی بازم عالیه٬! چه خودت باشی چه دختر ارباب ! هر دو عالی ان

اما من خودم نیستم! پسری پدری فقیرم! ولی تو باید بیدونی که من خودمم!

مگه تو می دونیستی متولد می شی و می شی دختر ارباب؟!

این شانس تو بوده! منم یه روز متولد شدم و شدم پسر یه مرد فقیر ! اینم شانس من بوده!

این قالب هیچ کدوم قالب ما نیست! اگر دختر اربابی رو از تو بگیرن و فقیر بودن و از من آون

موقع معلوم می شه که هر کدوم چی هستیم ! اون موقع تو خودتی منم خودم !

اون موقع هست که روم می شه بهت بگم دوستت دارم.........

آن سوي پنجره...

mydiva — Fri, 24 Apr 2009 21:52:18 GMT

آن سوي پنجره

                 نگاهها سراب است و اقيانوس دست ها ،پل هاي التماس و خواهش...

                                                         آن سوي پنجره

            مي توان محبت را رايگان بين آدمها تقسيم کرد، بدون هيچ گونه چشم داشتي..

                                                         آن سوي پنجره

هيچ لبي با لبخند غريبه نيست...

آن سوي پنجره

هيچ قلبي پوشالي نيست و هيچ دلي شکسته نمي شود...

آن سوي پنجره

فرياد آنقدر بي صداست که حرمت سکوت را نمي شکند...

آن سوي پنجره

بهار آن قدر مهربان است که باغ را به دست پاييز نمي سپارد...

آن سوي پنجره

هر کس که گم کرده اي داشته باشد آن را در آينه مي يابد...

آن سوي پنجره

تلخي فاصله ها پر مي شود از شيريني ديدار...

آن سوي پنجره

گنجشک هاي ايوان خانه ي مادر بزرگ به فکر فرار نيستند...

آن سوي پنجره

در امتداد جاده ي بي کسي به سر منزل گاه عشق و تمنا مي توان رسيد.

آن سوي پنجره

مي شود پر گرفت،آري!پر گرفت تا اوج،تا بي نهايت...

آن سوي پنجره

مي شود در عشق شکست،در عشق خرد شد و در عشق جاودان شد.

به راستي آن سوي پنجره کجاست....؟؟؟

بهار وکلاف رنگي سرنوش

mydiva — Thu, 16 Apr 2009 13:07:18 GMT

سرنوشت ما آدما يه کلاف رنگيه!!!!!
از همه رنگ .رنگش بسته به خود ما و اعمال ماست. چند تا فرشته ي مهربون اون بالا نشستند و با هر قدم ما و با هر حرکت ما مي بافند و ميبافند.
تا زندگي ما ميشود يک کلاف هزار رنگ.راستي کلاف دل تو چه رنگيه؟؟؟
کلاف زندگي بعضيا درست مثل خودشون مثل اعمالشون يک دست سفيد و پر از رنگهاي روشن.
شايد کلاف با دلشون ارتباط داره واما کلاف زندگي بعضيا هم سياه سياه.پر از رنگهاي تيره پر از اعمال نادرست که کلافشان را تيره و تيره تر ميکند.

هميشه ميشنويم که اي کاش سرنوشتاز سر مي نوشت.
زندگي دوباره دارد رنگ ميگيرد و دنيا دارد دوباره سبز ميشود .خدا دوباره دارد براي طبيعت گل ميفرستد و دوباره جهان جاني تازه ميگيرد.اين روزها همه ما ميتوانيم با بهار رنگين شويم.کاري کنيم که بافنده هاي مهربان به امر خدا کلاف اعمال و سرنوشت و زندگي ما رو دوباره از نو ببافند. تا دوباره مثل طبيعت جان بگيريم تازه شويم و با نسيم بهاري همسو شويم.
يلدا آمدو رفت و پسرک گل فروش کنار جاده ايستاده با دست گل هاي تازه.با يک گل از همين حالا از همين جا سرنوشتت را دوباره بباف .يادت باشه که تو کمتر از گلي نيستي که سرش را از زير اين همه خاک بالا ميآورد. تو هم امتحان کن.

تايستان تب کرد و بيمار شد پاييز از غم او رنگش پريد وزمستان از درد او پر شد ولي بهار باز هم جواني ميکند......

چه كسي ميداند؟

mydiva — Tue, 31 Mar 2009 22:10:19 GMT

چه كسي ميداند؟! پر زيباي قناري كه به پرواز نرفت!

نغمه ءغمزده اي

كه از نفس درد به آواز نرفت!

چه گناهي بود است،چه گناهي هست و چه گناه خواهد بود!

اين كلاغي آزاد

آن پرستو آزاد

قرقي و كركس و شاهين و عقاب

هدهد و لك لك و درنا و كبوتر آزاد

پس چرا مرغك عشق در قفسي زنجير است؟!

سهم او از نفس تازه و پرواز چقدر كمتر از اين مرغان است؟!

چه كسي ميداند؟